Geen handen aan het bed, maar aan de boom

In Tuin en Landschap kwam ik de volgende artikel tegen van Frans Baltussen: Geen handen aan het bed, maar aan de boom!

Frans Baltussen van Baltussen Boomverzorging maakt zich zorgen over de wijze waarop we anno 2014 met bomen omgaan. 

Ik maak me zorgen over de wijze waarop grootschalige boomverzorging wordt bedreven.
In veel gevallen wordt er in één ingreep van achterstallig onderhoud naar overbodig onderhoud gewerkt. Ik denk dan vaak met enige weemoed terug aan het oude, SABO boomsnoeimodel. Daarin werd vaak met stokzaag of beter nog, met een stokschaar, gesnoeid tot de wettelijke minimumhoogte van 4 meter 20. Anno 2014 lijkt de minimum opkroonhoogte zich vaak boven de acht meter te bevinden. Er zou eens één vergeten twijgje het dak van een passerende vrachtauto kunnen raken!
Laatst hoorde ik zeggen dat zei dat de voorgestelde snoeimethode niet in het computermodel paste. Hiermee hebben we volgens mij de kern van het probleem te pakken. Beleidsplannen, beheerplannen, boomveiligheidscontroles; het moet allemaal zoveel geld kosten dat voor de daadwerkelijke boomverzorging weinig budget overblijft.
Bij mij komt de volgende vergelijking op: In de bejaardenzorg wordt er zoveel vergaderd en moeten er zoveel lijsten worden ingevuld dat er voor de handen aan het bed nauwelijks tijd overblijft.
Ook bomen wordt het niet gegund om op een volwaardige wijze oud te worden. 

Ik kan hier nog veel meer commentaar op leveren maar ik denk dat ik mijn stellingname duidelijk heb gemaakt. Hopelijk kan het oude SABO-model (SABO stond voor samenwerkende boomverzorgers) weer met nieuw elan tot leven komen.

Graag wil Maarten Grasveld dit delen aangezien de verschraling van het groen in de Openbare Ruimte vraagt om een herbezinning van het huidige snoeibeleid.

meningmaarten grasveld